The announcement of my my win on the Lebanese Broadcasting Corporation!

After the great experience of Beijing 2008, I made it home… not very satisfied but proud and glad!
The last 2 months were very difficult: my brother accident, the hard preparation, the family life, my beautiful 2 kids, etc… Therefore, I should be glad with my results.

I was sure that I could do more though!

During my last race, I was in deep pain from my injury that I was about to give it up. My body simply wanted to stop but my mind and my heart wanted to persevere and keep fighting to the end.

After the medal ceremony I went straight to the hospital where the doctor explained how serious the injury was and instructed me not to leave my bed. Hence I flew back to the Netherlands on the 16th of September.

Having evaluated my performance and what I achieved, I believe 2 bronze Olympic medals were a great success, but something deep in me is still aiming for gold.

After all, I want to thank all the people who supported me particularly my 2 coaches Herman Vrijhof and Henk Ceelen who did great team work, and my team mate Vico Merklein who pushed me further in the last 2 months before the race. I also thank Dr. Ralf Lindschulten who followed me with the training programme with SRM system the best system that I’ve ever worked with.

I thank all those people who were behind scenes supporting me to achieve this wonderful success.

The BIG THANK YOU is for my sponsors NESTLE PURE LIFE and ACT FOR LEBANON who without them my dream would have been very difficult to reach.
They believed in me and had faith that I would win. They motivated me and trusted me not to let them down.
I send my high appreciation to Sunrise Medical who made my wonderful Handbike and SRM system who helped me all the way with my training.
Not to forget Beirut marathon who followed me for the last 4 years, and especially Noes Fiolet, the gym where I was doing my fitness training.

Many thanks to all my friends, colleagues and family who sent me many many emails, showing their passion and support for what I was doing.

Great thanks and appreciation to the Lebanese Paralympic Committee for all what they’ve done for me - THANK YOU!

THANK YOU ALL and I hope you will follow me for the next coming 4 years, looking forward to being in even a better shape and condition to achieve higher results at the next Paralympic games.

Thanks to China and to the Chinese people’s hospitality who showed us how friendly they are and how good they can organise such a big event.

CONGRATULATIONS TO LEBANON, TO THE LEBANESE PEOPLE AND TO ALL OF YOU.

Here I am heading back home from China after a very exciting month at the Paralympic Games.

Straight after my last race, I went straight into hospital as I had an infected wound which resulted in a blood infection.

In the hospital, they cleaned the wound, gave me some antibiotics and advised me to lay in bed for few days.

However, I decided to fly back home where my doctor can take good care of my wound.

Therefore, on Monday I changed my flight schedule and packed my bags. Before leaving China, I thanked our guides who assisted me during my stay and facilitated the communication barrier with the Chinese people.

On Tuesday the 16th of September, I arrived at the airport and kindly asked the KLM team whether I could have a business class seat in order to lay down and rest my wound. Fortunately, the team was very understanding and looked after the whole trip…Thank you KLM!

On my arrival, I was glad to see my family again after being away for a whole month.
Now I am taking some much needed rest in order for my wound to heal as soon as possible.

Het was weer een mooie dag voor team Libanon. De verwachtingen waren zeer hoog gespannen na de formidabele tijdrit die Edward afgelopen vrijdag afleverde. Iedereen dacht dat Edward “wel even” de gouden plak binnen zou halen. Zelf hielden Edward met zijn begeleidingsteam een slag om de arm. De winst is immers pas binnen als je echt als eerste over de meet komt. En er kan veel gebeuren in de twee dagen na de tijdrit. Zaterdag heeft Edward een betrekkelijk rustige dag meegemaakt ondanks de vele telefoontjes en de vele aanhoudingen in het olympische dorp om hem te feliciteren. Hij heeft met zijn vaste trainingsmakker Vico Merklein nog lekker een uurtje los kunnen rijden in het dorp. Wat er wel opviel was dat Edward wat klachten had aan het zitvlak. Hij merkte op dat er een behoorlijk groot abces zich ontwikkelde, en omdat hij de gehele dag zittend in zijn rolstoel doorbrengt werd dat er niet beter op zou later blijken. Maar goed, na weer de nodige koolhydraten gestapeld te hebben ging hij vroeg naar bed omdat 06.00 uur immers het klokje weer afging. De grote dag was aangebroken.
 
Op deze dag moest alles eruit komen waarvoor hij al drie jaar had geinvesteerd. Zijn bike was op en top in orde gemaakt door Vico, Henk en Herman. Daar kon het niet aan liggen. De Libanese delagatie bestaande uit Chef de Mission Roela, Farah en Baschir zat op de tribune met vlag en luide toejuichingen. Vico en Herman hadden op de grote steile klim postgevat en hielden Henk op de hoogte van het koersverloop op de berg. Henk zelf liep rond de start/finishplaats. 10.05 uur werd er gestart. Edward had voor de start goed warmgereden op de Taxc omdat er werd verwacht dat na 2 minuten koers de boel gelijk op een hoop gereden zou worden op de bewuste steile klim. Dit was niet het geval en alles kwam in 1 groep over de eerste berg. Bij de tweede beklimming vielen er na een versnelling al wat gaatjes, maar ook dit werd in de afdaling allemaal dicht gereden. Het gevaar in zo’n grotere groep ligt dan op de loer. Een stuurfout van een collega kan zomaar einde wedstrijd betekenen. Bijna gebeurde dit ook voor Edward. Er reed iemand bij Edward naar binnen. De crash was daar. Gelukkig kon hij met zijn arm ondersteuning aan het asfalt geven waardoor hij toch verder kon. Er moest in de slopende koers wel een gat dichtgereden worden. Uiteraard kost dit weer extra kracht in de 30 C. De derde beklimming was weer wat heftiger, maar Edward hield goed stand. Steeds klom hij als tweede of derde omhoog, waarmee hij een goede indruk gaf. Op de vierde klim reden dan toch echt 4 man weg. Deze vier gingen voor goud, zilver of brons. Bij het oprijden van de ” blauwe venue ” was er nog 800 meter te gaan. Henk had het niet meer, overtuigd van de kans die Edward had om de gouden plak binnen te slepen. Maar, helaas, met het oprijden van de Venue had tijdritwinnaar Heinz Frei een kleine voorsprong op Edward en Max Weber. Kort daarachter zat nr. vier. Henk zag al direct dat het geen goud zou worden. Edward ging als tweede de laatste 180 graden bocht in met Max Weber in het kielzog. Net voor de meet kwam Max nog over Edward heen en zo greep Edward Brons.
 
Toch eerst een kleine teleurstelling bij het begeleidingsteam, net zoals Edward had na de bronzen medaille van de tijdrit. Maar na het koersverloop en het verhaal van Edward te hebben aangehoord, waarbij hij aangaf veel last te hebben van vermoeidheid, abces en de crash die hij in de tweede ronde maakte, sloeg de lichte teleurstelling om in vreugde. Brons bleek namelijk echt het hoogst haalbare vandaag. Er volgde een hele mooie medal ceremonie waarbij bij alledrie de medaillewinnaars de blijdchap ervanaf droop, en terecht!!!
 
Dat het echt menens is met het abces op Edwards achterwerk bleek uit het feit dat bij hij bij terugkomst in het dorp direct naar het olympische hospitaal wilde omdat hij zich erg moe voelde en nog meer dat het abces echt een groot probleem werd. Op dit moment is Edward op weg naar een echt ziekenhuis om de wond te laten reinigen en misschien opente breken. Het begeleidingsteam denkt niet dat dit een twee drie opgelost is allemaal. Zeker is dat Edward voorlopig niet kan en mag zitten. Hij zal dus de rest van de tijd liggend door moeten brengen. Jullie zullen begrijpen dat die bronzen plak vandaag echt een zwaarbevochten exemplaar is geweest. Hijzelf was direct na de finish zeer tevreden met de bronzen plak. Wij als begeleidingsteam zien het nu als een gouden plak!
 
Met twee bronzen plakken is dit olympische avontuur voor Edward tot een einde gekomen. Een heel sterk staaltje.
 
vr gr uit China,
 
Henk, Herman en Vico

De eerste missie van Edward is geslaagd. In de time trial die vanmorgen verreden werd behaalde hij een zwaarbevochten bronzen medaille. De eerste indruk van Edward na zijn race tegen de klok was licht teleurgesteld. Hij miste op slechts 6 seconden het goud en op slechts 0.8 van een seconde het zilver. Na de race geannaliseerd te hebben waren er we allen van overtuigd dat dit toch het hoogst haalbare was vandaag. Ook Edward zag in dat zijn prestatie er een van formaat is. Hij heeft voor Libanon geschiedenis geschreven door de allereerste paralympische medaille te winnen. Iets wat ook op de olympische spelen slechts zelden voorkomt. De laatste olympische medaille stamt uit 1980.
 
De voorbereiding op de tijdrit verliep zeer voorspoedig. Gisteren had Edward een rustdag, die hij ook ten volle zo benut heeft. Lang in bed gelegen en koolhydraten gestapeld. De atleten onder ons weten wel hoe belangrijk dit is. Zijn nederlands begeleidingsteam, Herman en Henk, zorgden er intussen voor dat zijn handbike er op en top uitzag, Dit uiteraard met de nodige aanwijzingen van Edward. Na de laatste boutjes, wielen, banden, remmen enz enz te hebben geinspecteerd werd de bike door Edward goedgekeurd. Herman heeft samen met Henk s’ avonds nog voor een checklist gezorgd zodat er op de zo belangrijke wedstrijddag niets vergeten kon worden. Het was immers weer 05.30 opstaan. en uiterlijk 07.00 uur vertrekken naar het parcourse.
 
Daar aangekomen de laatste puntjes op de i gezet en voor Edward stond er een uur warmrijden op de Taxc op het programma. Dit verliep gelukkig al met het goede gevoel. Want als er tijdens het warmdraaien al iets niet lekker zit neem je dat in de wedstrijd mee. Henk kon met een echt chinees rijbewijs (waar hij heel veel moeite de dag ervoor heeft moeten doen) achter Edward aanrijden en hem zo vanuit de auto van de nodige informatie en aanmoedigingen voorzien. Uiteraard via de telefoon gesteund door Herman die de tijden op de eerste steile berg had opgenomen. Daar bleek Edward op slechts 4 seconden achter de eerste te liggen. Halverwege het parcourse werd bij een officiele tijdmeting Edward met 1 seconde voorsprong op de zwitser Heinz Frei als eerste geklokt. Toen Henk uit de auto stapte belde een dolgelukkige Vico Merkleim, de trainingsmakker van Edward, hem op met de mededeling dat Edward gewonnen zou hebben. Helaas moesten er toen nog twee binnenkomen. En laten nu net die twee een iets snellere tijd dan Edward geklokt hebben. Een toch wel erg mooie derde plaats werd zo toch veilig gesteld. De Zwitser Heinz Frei werd eerste en de italiaan Podesta 2e. De Libanese delegatie van het Paralympisch comite liepen dan ook terecht met de borst vooruit en lieten veelvuldig de Libanese vlag op de tribune schitteren.
 
Uiteraard zijn de Spelen voor Edward en zijn team nog niet afgelopen. De Roadrace staat immers zondag de 15e op het programma. Iets waar we met zijn allen reikhalzend naar uitkijken want Edward voelt zich beresterk. Het begeleidingsteam doet er morgen en zondag weer alles aan om het allemaal voorspoedig te te laten verlopen voor Edward. De concurentie is gewaarschuwd!